Πόπη Τσαπανίδου «Tην αμοιβή μου δεν μου τη χάριζε κανείς»

«Αυτό ήταν το σπίτι μας τα τελευταία χρόνια. Φεύγω με μεγάλη συγκίνηση ευχαριστώντας πολλούς που ήταν πί­σω από τις κάμερες και όλους εσάς που μας βλέπατε από το σπίτι. Ραντεβού στο ΣΚΑΪ». Το μεσημέρι που η Πόπη Τσα­πανίδου έκανε την τελευταία αποφώ­νηση, στην τελευταία της εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, οι πιστοί θεατές της ένιωσαν σίγουρα πως είχαν χάσει κάτι. Όχι τόσο την αξιοπιστία, τη γνώση ή τη δημοσιογραφική της εγκυρότητα. Πιο πολύ το αναντικατάστατο αίσθημα της καθημερινής της ευγένειας.




Ήταν δική σου απόφαση να μετακινη­θείς στο ΣΚΑΪ;

Ας πούμε πως το διαζύγιο με την ΕΡΤ βγήκε κοινή συναινέσει. Ουσιαστικά, αυτό που με ώθησε να αναζητήσω νέα επαγγελματική στέγη ήταν το ότι κα­νείς δεν μπορούσε να με διαβεβαιώσει, έστω και άτυπα, πως η εκπομπή θα συ­νεχιζόταν και του χρόνου. Το συμβό­λαιό μου έληγε τον Ιούνιο. Το τι θα γι­νόταν μετά κανείς δεν ήταν σε θέση να μου το πει. Κι από την πλευρά μου, δεν μπορούσα να δουλεύω όντας σε αβε­βαιότητα, με ορίζοντα έξι μηνών.



Πρέπει να παραδεχτείς πως τον τε­λευταίο καιρό στην Αγία Παρασκευή το κλίμα ήταν μάλλον νοσηρό.

Αλήθεια είναι αυτό. Μην ξεχνάς πως η ΕΡΤ για πολύ μεγάλο διάστημα ήταν, ουσιαστικά, ακέφαλη. Υπήρξε ένα με­ταβατικό στάδιο που κράτησε περισσό­τερο απ’ όσο θα έπρεπε. Στο διάστημα αυτό διέρρευσαν διάφορα, γράφτηκαν πολλά για «προκλητικούς μισθούς» και «χρυσοκάνθαρους», μέσα στους οποί­ους βρέθηκα ξαφνικά κι εγώ!



Ένιωσες δηλαδή πως η διοίκηση της ΕΡΤ δεν σε κάλυψε επαρκώς;

Όχι. Στο τέλος, μαζί με τα ξερά, κάηκαν και τα χλωρά. Αισθάνθηκα λοιπόν πως «κάηκα» άδικα. Αλλά ευτυχώς σ’ αυτή τη δουλειά γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά. Ο δημοσιογραφικός κόσμος ξέρει πως δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Ούτε μου έκαναν χάρη που με πλήρωναν για τη δουλειά που έκανα –πιθανόν, δεν θα με κρατούσαν καν σε αυτή τη δουλειά αν δεν έκανα νούμερα– ούτε κομματικό «παιδί» κανενός υπήρξα ούτε βολεύτη­κα ούτε η δουλειά μου ήταν πάρεργο. Τόσα χρόνια δούλεψα. Δούλεψα σκλη­ρά. Διαπραγματευόμουν κάθε χρόνο το συμβόλαιό μου, και μάλιστα το ελληνι­κό Κοινοβούλιο ενέκρινε τη μισθολογι­κή κατάσταση κάθε έτους.



Δεν είναι υπερβολικές οι ετήσιες απο­δοχές που ξεπερνούν τις 200.000 ευρώ;

Την αμοιβή μου, σου επαναλαμβάνω, τη διαπραγματευόμουν κάθε χρόνο. Και την ενέκρινε το ΔΣ της ΕΡΤ. Δεν μου τη χάριζε κανείς.





Τι σου έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια; Τι ήθελες και δεν το είχες;

Μμμμ... λιγότερες ευθύνες ίσως. Μια πιο ανέμελη ζωή. Υπήρξα συντηρητι­κή για πάρα πολλά χρόνια, προσπαθώ­ντας να κρατήσω ισορροπίες. Από τη μια ως επαγγελματίας σε μια απαιτητι­κή δουλειά, από την άλλη ως μικρή μα­μά τριών παιδιών, και μάλιστα κοριτσι­ών. Στρίμωχνα τον εαυτό μου σε πολύ σφιχτά κοστούμια, αγωνιούσα να μην πουν κάτι, να μην ακούσουν τα παιδιά μου κάτι άπρεπο για τη μαμά τους. Εί­χε, όσο να πεις, ένα βαθμό δυσκολίας. Τώρα που έβγαλα το κοστούμι και ανέ­πνευσα, κατάλαβα πόσο δύσκολο ήταν. Αυτή την περίοδο είμαι καλά. Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που νιώθω καλά με τον εαυτό μου.





Περισσότερα στο DownTown που κυκλοφορεί.