Με την ευκαιρία της συνέντευξης τύπου για την παρουσίαση του θεατρικού έργου «Η Όπερα της Πεντάρας» στη Βέροια, ζητήσαμε από τη δημοφιλή ηθοποιό Ρένια Λουιζίδου να μας πει λίγα λόγια για τον ρόλο της κας Πίτσαμ που ερμηνεύει σ’ αυτό και για τα επαγγελματικά σχέδια της το χειμώνα που έρχεται:
Δ.Π. Κάνετε στο έργο την κυρία Πίτσαμ. Μιλήστε μου για το έργο και το ρόλο σας.
Ρ.Λ. Το έργο περιγράφει τη σύγκρουση δύο συμμοριών. Η μια είναι η φανερή με αρχηγό το μαχαιροβγάλτη Μάκχιθ, που είναι ο «επίσημος» υπόκοσμος και η άλλη συμμορία είναι αυτή που δε φαίνεται, του κυρίου Πίτσαμ –που σύζυγός του είμαι εγώ στο έργο- που είναι καθ’ όλα νόμιμος και ευυπόληπτος πολίτης, που κατά τη δική μου άποψη είναι περισσότερο εγκληματικά στοιχεία απ’ ό,τι η συμμορία του Μάκχιθ, γιατί συνυπάρχει και ο παράγοντας της υποκρισίας.Ο κος Πίτσαμ λοιπόν έχει μια εταιρεία κατασκευής ζητιάνων, εκμεταλλευόμενος την ανεργία που τους μαστίζει και τους παίρνει τα λεφτά. Είναι μια επιχείρηση ακμάζουσα. Παράλληλα ο κος Πίτσαμ έχει μια κόρη , την Πόλυ, η οποία πέφτει στον έρωτα του Μάκχιθ και αυτό ο κος Πίτσαμ δεν μπορεί να το επιτρέψει. Δεν ξέρουμε γιατί φοβάται περισσότερο. Για την κόρη του ή για την επιχείρηση του, αφού ο Μάκχιθ έχει βάλει στο μάτι την επιχείρησή του και γι αυτό αρχίζει να καταδιώκει τον Μάκχιθ, προσπαθώντας να τον κλείσει στη φυλακή και να αποφύγει το γάμο με την κόρη του. Αυτό είναι μέσες άκρες το στόρι του έργου.
Δ.Π. Σ’ αυτό το σημείο ήθελα να ρωτήσω: η συγκεκριμένη παράσταση εστιάζει περισσότερο στις ερωτικές σχέσεις του Μάκχιθ και της Πόλυ, ή περισσότερο στις πολιτικοοικονομικές σχέσεις;
Ρ.Λ. Υπάρχει τέτοια ταύτιση της ιστορίας με την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που ζούμε σήμερα, που θα ήταν αφέλεια να ανεβάσεις μια παράσταση της όπερας σήμερα και να μην εστιάσεις στο κοινωνικό, οικονομικό και στο πολιτικό σχόλιο. Αυτό το σχόλιο που κάνει ο Μπρεχτ το 1928, ισχύει σήμερα ακόμα παραπάνω απ’ ό,τι την εποχή που γράφτηκε. Ωστόσο το έργο κινείται γύρω από μια ερωτική ιστορία, όχι του Μάκχιθ με την Πόλυ, αλλά του Μάκχιθ με τη Τζένυ και ο καταλυτικός ρόλος που παίζει ο έρωτας σ’ αυτή την ιστορία, είναι ότι ο έρωτας τον προδίδει. Όμως όσο κι αν ο κεντρικός άξονας παραμένει η ερωτική ιστορία, το κυρίως έργο, είναι και κοινωνικό, και πολιτικό, και οικονομικό σχόλιο. Ο Μπρεχτ δεν ήθελε να γράψει ένα ρομάντζο.
Δ.Π. Έχω μια απορία και θα ‘θελα να τη διευκρινίσω. Η μουσική και τα τραγούδια είναι τα κλασσικά εκείνα του Κούρτ Βάϊλ. Η μεταφορά είναι εκείνη που είχε κάνει ο Μικρούτσικος;
Ρ.Λ. Όχι. Έχει κάνει απόδοση ο Θέμις Μουμουλίδης.
Δ.Π. Τι είναι το έργο; είναι μία κωμωδία, είναι ένα δράμα, είναι μιούζικαλ;
Ρ.Λ. Είναι μια μαύρη πολύ πικρή σάτιρα. Είναι και δράμα, είναι και κωμωδία, είναι και μιούζικαλ. Μόνο που τα τραγούδια όπως τα χρησιμοποιεί ο Μπρεχτ και τα φτιάχνει ο Βάϊλ, δεν είναι στολίδια, αλλά σχολιάζουν τη δράση και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Δεν είναι βέβαια μιούζικαλ αλλά μέσα από τα τραγούδια γίνονται τα σχόλια. Είναι τραγούδια που, ενώ λείπει η σκηνή, περιγράφουν τη δράση και τις σχέσεις των ηρώων.
Δ.Π. Από συναδέλφους μου –εγώ δεν την είδα- άκουσα καλά λόγια για την παράσταση. Εσείς το εισπράττετε αυτό;
Ρ.Λ. Αισθάνομαι ότι αρέσει, ότι επικοινωνεί με τον κόσμο. Και επειδή είναι τρομακτικό αυτό που λέει το έργο αυτό σήμερα, έχει κι άλλο ένα δυνατό χαρτί. Γιατί πραγματικά κι αν δεν ξέρεις τίποτα γι αυτό το έργο, πιστεύεις ότι γράφτηκε σήμερα. Πιστεύω ότι αρέσει. Απλώς μου είναι δύσκολο να μιλήσω εγώ γι αυτό.
Δ.Π. Εγώ σας ρώτησα, αν εσείς το εισπράττετε. Αν αρέσει και σε σας το ίδιο.
Ρ.Λ. Ναι σ’ εμένα αρέσει.
Δ.Π. Άρα υπάρχει και η συνομιλία με το κοινό, το γκελ.
Ρ.Λ. Ο κόσμος αντιδρά σε όλα τα σημεία που θα έπρεπε να αντιδρά. Είναι η δύναμη του έργου κατ’ αρχήν.
Δ.Π. Να πούμε τώρα για σας. Τι υπάρχει στη συνέχεια;
Ρ.Λ. Υπάρχει κάποιο έργο για τον χειμώνα με την Κάτια Δανδουλάκη. Δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα τίποτα για το έργο κ.λ.π. γι αυτό καλύτερα να μην πούμε τίποτα ακόμα.Δ.Π. Τηλεόραση;
Ρ.Λ. Για φέτος δεν θα κάνω τηλεόραση, γιατί είναι μια εποχή που τα τελευταία δυο-τρία χρόνια στην τηλεόραση είναι περίεργα τα πράγματα, δύσκολα οικονομικά, χαμηλωμένα τα μπάτζετς και αυτο μας κάνει όλους να ανησυχούμε σε σχέση με την ποιότητα. Γενικά ένα μεγάλο μέρος ηθοποιών αισθάνεται άβολα μέσα σ’ αυτό το καινούριο καθεστώς και μέχρι να δούμε πως θα διαμορφωθεί…
Δ.Π. Έχει αλλάξει τις συνθήκες;
Ρ.Λ. Εντελώς! Και επειδή δε ξέρω το αποτέλεσμα που θα βγει από αυτές τις συνθήκες –εννοώ ως επίπεδο, ως ποιότητα. Ο κόσμος νομίζει ότι μας ζητάν να ρίξουμε τα κασέ μας και ότι εμείς δεν θέλουμε. Δεν είναι έτσι. Δεν πέφτουν τα δικά μας τα κασέ, πέφτουν της παραγωγής τα κασέ και επειδή υπάρχει κίνδυνος να δούμε μια τηλεόραση μπροστά μας όπως 25 χρόνια πριν. Αν θέλει κάποιος να συμμετέχει, να πάρει και τις ευθύνες του. Προς το παρόν υπάρχει μια αναμπουμπούλα στα πράγματα. Δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει. Δεν κάνω την έξυπνη, ζω και από την τηλεόραση. Η δική μου επιλογή είναι να περιμένω πώς θα διαμορφωθεί το τοπίο, εκτός αν είχα μία συγκλονιστική πρόταση. Τότε θα έμπαινα στην περιπέτεια. Επειδή δεν έχω μια τέτοια συγκλονιστική πρόταση, αλλά άλλες συμπαθητικές, περιμένω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου